سوره واقعه

تلاوت سوره واقعه

ترجمه صوتی سوره واقعه

فضیلت و خواص 

آثار و برکات سوره

1. رفع فقر و تنگدستی  و زیادی مال و ادای بدهی و بازگشایی کارهای سخت و افزایش خیر و برکت

و در خواص آن: کسی که سوره‌ی واقعه را در شب جمعه تلاوت کند خداوند وی را دوست می‌دارد و نزد مردم محبوب می‌نماید و از ناگواری‌های دنیا به‌ دور بوده و فقر و تنگدستی و آفتی از آفات دنیا دامنگیرش نمی‌گردد و نیز از رفقای امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) خواهد بود، چه این سوره‌ی مبارکه تنها مخصوص امیرالمؤمنین(ع) بوده و کسی با حضرتش شراکت ندارد(1و2)

چنان که در روایت ابن مسعود آمده است، اگر کسی سوره‌ی مبارکه را پیوسته هر شب تلاوت کند از فقر و تنگدستی رهائی یافته و باعث قبولی و توفیق، و زیاد شدن مال خواهد بود.(3)

و نیز نقل است که عثمان به‌ عنوان عیادت وارد بر عبدالله بن مسعود شد در همان بیماری که با آن از دنیا رفت، پرسید: از چه ناراحتی؟

پاسخ داد: از گناهانم.

سؤال کرد: چه میل داری؟

جواب داد: رحمت پروردگارم.

گفت: اگر موافق باشی طبیب برای تو بیاورم؟

اظهار داشت: طبیب بیمارم کرده.

گفت: اگر مایل باشی دستور می‌دهم عطای تو را از بیت‌المال بدهند.

پاسخ داد: آن روزی که نیازمند بودم به ‌من ندادی و امروز که بی‌نیازم به ‌من می‌دهی؟!

گفت: مانعی ندارد برای دخترانت باشد.

اظهار داشت: آن‌ها هم نیازی ندارند چرا که من سفارش کرده‌ام سوره‌ی واقعه را بخوانند، من از رسول خدا(ص) شنیدم که فرمود:

«هر کس سوره‌ی واقعه را هر شب بخواند هرگز فقیر و تنگدست نخواهد شد».(3)

و نیز علاّمه مجلسی جهت توسعه‌ی روزی و بازگشائی کارهای سخت و ادا کردن قرض از حضرت امام زین‌العابدین(ع) نقل می کند: ختم این سوره‌ی مبارکه را به‌ جای آورد ـ چنان که کراراً به‌ تجربه رسیده است ـ بدین ترتیب که، هرگاه اوّل ماه روز دوشنبه باشد این سوره را از روز اوّل تا روز چهاردهم به ‌تعداد همان روز آن را بخواند یعنی روز اوّل یک مرتبه و روز دوم دو مرتبه و روز سوم سه مرتبه و به‌ همین ترتیب تا روز چهاردهم که واقعه را در آن روز چهارده مرتبه تلاوت نماید و در روزهای پنج‌شنبه‌ی چهارم و پنج‌شنبه‌ی یازدهم این دعا را بخواند:

«یا واحِدُ یا اَحَدُ یا ماجِدُ یا جَوادُ یا حَلیمُ یا مَنّانُ یا کَریمُ اَسألُکَ تُحفَۀً مِن تُحَفاتِکَ تَلُمُّ بِها شَعْثی وَ تَقْضی بِها دَینی وَ تُصلِحُ بِها شَأنی بِرَحْمَتِکَ یا سَیِّدی اَللّهُمّ اِن کانَ رِزْقی فی السَّماءِ فَاَنْزِلْهُ وَ اِنْ کانَ فِی الاَرضِ فَاَخرِجهُ و اِنْ کانَ بَعیداً فَقَرِّبْهُ وَ اِنْ کانَ قَریباً فَیَسِّرْهُ وَ اِنْ کانَ قَلیلاً فَکَثِّرهُ وَ اِنْ کانَ کَثیراً فَبارِکْ لِی فیهِ وَ اَرْسِلْهُ علی اَیدِی خِیارِ خَلْقِکَ وَ لاتُحوِجْنِی الی شِرارِ خَلْقِکَ وَ لاتُحوِجْنی الی شرِارِ خَلْقِکَ وَ اِنْ لَمْ یَکُنْ فَکَوِّنْهُ بِکَینونِیَّتِکَ وَحْدانِیَّتِکَ. اَللّهُمّ انْقُلْهُ الی حَیثُ اَکونُ وَ لاتَنْقُلْنِی اِلَیه حَیثُ یَکونُ اِنّکَ علی کُلِّ شَیءٍ قَدیرٌ یا رَحیمُ یا غَنِیُّ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ تَمِّمْ عَلَینا نِعْمَتَکَ وَ هَنِّئْنا کَرامَتَکَ وَ اَلْبِسْنا عافِیَتَکَ».(4)

همچنین در «منتحب» آمده است جهت توسعه‌ی روزی و امر معیشت که از مجرّبات و تأثیر شگفت‌آوری داشته و تخلّف ندارد، ختم را از شب شنبه شروع کند و هر شب سوره‌ی مبارکه را سه بار و شب جمعه هشت بار بخواند و تا مدّت هشت هفته به‌ همین نحو معمول بدارد و هر شب پیش از شروع کردن به‌سوره‌ این دعا را بخواند:

«اَللّهُمَّ ارزُقنا حَلالاً واسِعاً طَیِّباً مِن غَیرِ کَدٍّ وَ اسْتَجِبْ دَعوَتی مِنْ غَیرِ رَدٍّ وَ اَعُوذُ بِکَ مِنْ فَضیحَتَیِ الفَقْرِ وَ الدَّیْنِ وَ ادْفَعْ عَنّی هذَینِ بِحَقِّ الإمامَینَ اَلسِّبطَینِ الحَسَنِ وَ الحُسَینِ(ع) بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمِینَ».(4)

و در طریق دیگر نیز آمده است که سوره‌ی مبارکه‌ی واقعه را در یک هفته چهل و یک بار بخواند بدین ترتیب که از شب پنج‌شنبه شروع کند و در شب اوّل پنج مرتبه و در شب جمعه یازده مرتبه و پنج‌ شب دیگر هر شب پنج مرتبه تلاوت کند و بعد از اتمام هر سوره این دعا را بخواند:

«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ اَلّلهمَّ اِنْ کانَ رِزْقی فِی السَّماءِ فَاَنْزِلْهُ وَ ِاْن کانَ فِی الاَرضِ فَاَخْرِجْهُ وَ اِنْ کانَ بَعیداً فَقَرِّبْهُ وَ اِنْ کانَ قَریباً فَیَسِّرْهُ وَ اِنْ کانَ قَلیلاً فَکَثِّرهُ وَ اِنْ کانَ کَثیراً فَبارِکْ لی فیهِ بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحمین».(4)

و صاحب «مجمع‌الدعوات» ختم دیگری را جهت توسعه‌ی روزی نقل می‌کند، بدین ترتیب که سوره‌ی مبارکه واقعه را از شب جمعه شروع کند و در شب جمعه‌ی دیگر ختم نماید، از شب اوّل تا هفت شب سوره را پنج مرتبه و در شب جمعه‌ی آخر شش مرتبه بخواند که مجموعاً چهل و یک مرتبه می‌شود و در هر مرتبه که سوره تمام می‌شود این دعا را بخواند:

«بِسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ یا رازِقَ الْمُقِلّینَ یا راحِمَ الْمَساکینَ وَ یا ذَاالْقُوَّۀِ الْمَتینِ یا غِیاثَ‌ الْمُستَغیثینَ وَ یا خَیرَ النّاصِرینَ إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَستَعِينُ اَللّهُمّ اِنْ کانَ رِزْقی فِی السَّماءِ فَاَنْزِلْهُ وَ ِانْ کانَ فِی الاَرضِ فَاَخْرِجْهُ وَ اِنْ کانَ بَعیداً فَقَرِّبْهُ وَ اِنْ کانَ قَریباً فَیَسِّرْهُ وَ ِانْ کانَ یَسیراً فَکَثِّرْهُ وَ اِنْ کانَ حَراماً فَحَلِّلهُ وَ اِنْ کانَ حَلالاً فَبارِکْ لَنا فِیهِ بِرَحْمَتِکَ یا اَرْحَمَ الرّاحِمِینَ».(5)

همچنین جهت ادایِ دین و رفعِ فقر و وسعتِ روزی از حضرت امیر(ع) مروی است: روزی یک بار سوره‌های «واقعه» و «مُزّمِّل» و «و اللّیل» و «اَلَم نشرح» را قرائت کند و بعد از آن این دعا را بخواند که مجرّب و آزموده است و اگر تا چهل روز بخواند بهتر است:

«یا رازِقَ السّائلِینَ یا راحِمَ المَساکِینَ یا وَلِیَّ المُؤمِنینَ یا غِیاثَ المُستَغیثینَ یا اَرحَمَ الرّاحِمینَ صَلِّ علی مُحمَّدٍ وَ آلِ مُحمَّد ٍوَ اکْفِنی بِحَلالِکَ عَنْ حَرامِکَ وَ بِطاعَتِکَ عَنْ مَعْصِیِتَکَ وَ بِفَضْلِکَ عَمّنْ سِواکَ یا اِلهَ العالَمِینَ وَ صَلَّی اللّهُ عَلَی مُحمَّدٍ وَ آلِهِ اَجمَعینَ».(6)

و شهید در نفلیّه‌ی خود آورده است که خواندن سوره‌ی مبارکه‌ی واقعه پیش از خواب باعث توسعه‌ی روزی و رفع فقر و تنگدستی می‌گردد چنان که روایت از رسول اکرم(ص) است که هر کس در هر شب این سوره‌ی مبارکه را بخواند هرگز فقیر و تهیدست نخواهد شد.(7)

 

هر کس سوره واقعه را هر شب بخواند هیچ تنگدستی و گرفتاری به او نمی رسد.رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرموده اند: سوره واقعه را به زنانتان یاد دهید زیرا آن سوره بی نیاز کننده است.(8)

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند: اگر سوره واقعه را بنویسند و در خانه بگذارند موجب افزایش خیر و برکت می شود و هر کس به قرائت آن مداومت ورزد، فقر از او برطرف می شود و در آن افزایش حفظ و توفیقات و وسعت در مال وجود دارد. (9)

2. محبوبیت

و در خواص آن : کسی که سوره‌ی واقعه را در شب جمعه تلاوت کند خداوند وی را دوست می‌دارد و نزد مردم محبوب می‌نماید و از ناگواری‌های دنیا به‌ دور بوده و فقر و تنگدستی و آفتی از آفات دنیا دامنگیرش نمی‌گردد و نیز از رفقای امیرالمؤمنین حضرت علی(ع) خواهد بود، چه این سوره‌ی مبارکه تنها مخصوص امیرالمؤمنین(ع) بوده و کسی با حضرتش شراکت ندارد.(1و2)

3. آسانی مرگ و بخشش اموات

آمده است: منافعی کـه از ایـن سوره عاید انسان می‌شود قابل شمارش نیست، از جمله هرگاه بر میّتی خوانده شود خداوند وی را بیامرزد و چنانچه بر محتضر تلاوت شود قبض روح او به ‌یاری خدا آسان می‌گردد.(10)

4. آسانی زایمان

دیگر از خواص سوره‌ی مبارکه چنانچه زن باردار هنگام وضع حمل آن را به ‌همراه داشه باشد به ‌یاری حق‌تعالی به‌ آسانی فارغ خواهد شد.(11)


ختومات مجرب

1. جهت برآورده شدن حاجات شرعی و ادای دین

40 شب، هر شب یک بار سوره «واقعه، مزمل، لیل، انشراح» را بخواند و بعد از تلاوت این سوره ها دعای زیر را بخواند. که بسیار مجرب است:

«یا رازق السائلین، یا راحم المساکین، یا ولی المؤمنین، یا غیاث المستغیثین، یا ارحم الراحمین، صل علی محمد و آل محمد واکفنی حلالک عن حرامک و بطاعتک عن معصیتک و بفضلک عمّن سواک، یا اله العالمین و صلی الله محمد و آله اجمعین»(12)

2. جهت زیاد شدن رزق و روزی و وسعت معیشت

از شب شنبه شروع کند و هر شب 3 بار بخواند و استثنائاً در شب جمعه 8 بار بخواند و این عمل را 5 هفته اجرا کند و قبل از تلاوت هر بار این سوره این دعا را بخواند:

«اللهم ارزقنا رزقاً حلالاً طیّباً من غیرک استجب دعوتنا من غیر رد و اعوذ من الفضیحتین الفقر و الدّین و ادفع عنّی هذین بحق الامامین الحسن و الحسین علیهما السلام برحمتک یا ارحم الراحمین» (13)

پنجاه و ششمین سوره قرآن واقعه نام دارد که مکی و 96 آیه دارد.

  • این سوره از سوره هایی است که اخبار قیامت و احوال آن در آن آمده است و از اسباب پیر شدن رسول الله صلی الله علیه و آّله است. ابن عباس می گوید: مردی از رسول خدا پرسید: چرا اینقدر زود پیر شدید؟ در جواب فرمود: سوره های هود، واقعه، مرسلات، نبا مرا پیر کرده است.(14)
  • از حضرت رسول اکرم(ص) مروی است: هر کس سوره‌ی واقعه را بخواند او را در زمره‌ی غافلان نمی‌نویسند.(3)
  • و حضرت امام محمّد باقر(ع) می‌فرماید: کسی که سوره‌ی واقعه را هر شب پیش از خواب بخواند روز قیامت در حالی که چهره‌ی او همانند ماه شب نیمه رمضان درخشان باشد خدا را ملاقات خواهد نمود.(9)
  • همچنین حضرت امام صادق(ع) می‌فرماید: هر کس شوق بهشت و صفات آن را دارد سوره‌ی «واقعه» را بخواند و هر کس بخواهد بر حالات جهنم و دوزخیان واقف گردد سوره‌های «سجده» و «لقمان» را تلاوت نماید.(7و1)
متن و ترجمه

﴿ سورة الواقعة - سورة ٥٦ - تعداد آیات ٩٦ ﴾

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

إِذَا وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿۱﴾

آن واقعه چون وقوع يابد (۱)

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿۲﴾

[كه] در وقوع آن دروغى نيست (۲)

خَافِضَةٌ رَافِعَةٌ ﴿۳﴾

پست‏ كننده [و] بالابرنده است (۳)

إِذَا رُجَّتِ الْأَرْضُ رَجًّا ﴿۴﴾

چون زمين با تكان [سختى] لرزانده شود (۴)

وَبُسَّتِ الْجِبَالُ بَسًّا ﴿۵﴾

و كوهها [جمله] ريزه ريزه شوند (۵)

فَكَانَتْ هَبَاءً مُنْبَثًّا ﴿۶﴾

و غبارى پراكنده گردند (۶)

وَكُنْتُمْ أَزْوَاجًا ثَلَاثَةً ﴿۷﴾

و شما سه دسته شويد (۷)

فَأَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ ﴿۸﴾

ياران دست راست كدامند ياران دست راست (۸)

وَأَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ مَا أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ ﴿۹﴾

و ياران چپ كدامند ياران چپ (۹)

وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ ﴿۱۰﴾

و سبقت‏گيرندگان مقدمند (۱۰)

أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ ﴿۱۱﴾

آنانند همان مقربان [خدا] (۱۱)

فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿۱۲﴾

در باغستانهاى پر نعمت (۱۲)

ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۱۳﴾

گروهى از پيشينيان (۱۳)

وَقَلِيلٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿۱۴﴾

و اندكى از متاخران (۱۴)

عَلَى سُرُرٍ مَوْضُونَةٍ ﴿۱۵﴾

بر تختهايى جواهرنشان (۱۵)

مُتَّكِئِينَ عَلَيْهَا مُتَقَابِلِينَ ﴿۱۶﴾

كه روبروى هم بر آنها تكيه داده‏ اند (۱۶)

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَانٌ مُخَلَّدُونَ ﴿۱۷﴾

بر گردشان پسرانى جاودان [به خدمت] مى‏ گردند (۱۷)

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِنْ مَعِينٍ ﴿۱۸﴾

با جامها و آبريزها و پياله[ها]يى از باده ناب روان (۱۸)

لَا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنْزِفُونَ ﴿۱۹﴾

[كه] نه از آن دردسر گيرند و نه بى‏ خرد گردند (۱۹)

وَفَاكِهَةٍ مِمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿۲۰﴾

و ميوه از هر چه اختيار كنند (۲۰)

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ ﴿۲۱﴾

و از گوشت پرنده هر چه بخواهند (۲۱)

وَحُورٌ عِينٌ ﴿۲۲﴾

و حوران چشم‏درشت (۲۲)

كَأَمْثَالِ اللُّؤْلُؤِ الْمَكْنُونِ ﴿۲۳﴾

مثل لؤلؤ نهان ميان صدف (۲۳)

جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿۲۴﴾

[اينها] پاداشى است براى آنچه میکردند (۲۴)

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿۲۵﴾

در آنجا نه بيهوده‏ اى مى ‏شنوند و نه [سخنى] گناه‏ آلود (۲۵)

إِلَّا قِيلًا سَلَامًا سَلَامًا ﴿۲۶﴾

سخنى جز سلام و درود نيست (۲۶)

وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ مَا أَصْحَابُ الْيَمِينِ ﴿۲۷﴾

و ياران راست‏ ياران راست كدامند (۲۷)

فِي سِدْرٍ مَخْضُودٍ ﴿۲۸﴾

در [زير] درختان كنار بى‏ خار (۲۸)

وَطَلْحٍ مَنْضُودٍ ﴿۲۹﴾

و درختهاى موز كه ميوه‏ اش خوشه خوشه روى هم چيده است (۲۹)

وَظِلٍّ مَمْدُودٍ ﴿۳۰﴾

و سايه‏ اى پايدار (۳۰)

وَمَاءٍ مَسْكُوبٍ ﴿۳۱﴾

و آبى ريزان (۳۱)

وَفَاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿۳۲﴾

و ميوه‏ اى فراوان (۳۲)

لَا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿۳۳﴾

نه بريده و نه ممنوع (۳۳)

وَفُرُشٍ مَرْفُوعَةٍ ﴿۳۴﴾

و همخوابگانى بالا بلند (۳۴)

إِنَّا أَنْشَأْنَاهُنَّ إِنْشَاءً ﴿۳۵﴾

ما آنان را پديد آورده‏ ايم پديد آوردنى (۳۵)

فَجَعَلْنَاهُنَّ أَبْكَارًا ﴿۳۶﴾

و ايشان را دوشيزه گردانيده‏ ايم (۳۶)

عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿۳۷﴾

شوى دوست همسال (۳۷)

لِأَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۳۸﴾

براى ياران راست (۳۸)

ثُلَّةٌ مِنَ الْأَوَّلِينَ ﴿۳۹﴾

كه گروهى از پيشينيانند (۳۹)

وَثُلَّةٌ مِنَ الْآخِرِينَ ﴿۴۰﴾

و گروهى از متاخران (۴۰)

وَأَصْحَابُ الشِّمَالِ مَا أَصْحَابُ الشِّمَالِ ﴿۴۱﴾

و ياران چپ كدامند ياران چپ (۴۱)

فِي سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿۴۲﴾

در [ميان] باد گرم و آب داغ (۴۲)

وَظِلٍّ مِنْ يَحْمُومٍ ﴿۴۳﴾

و سايه‏ اى از دود تار (۴۳)

لَا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿۴۴﴾

نه خنك و نه خوش (۴۴)

إِنَّهُمْ كَانُوا قَبْلَ ذَلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿۴۵﴾

اينان بودند كه پيش از اين ناز پروردگان بودند (۴۵)

وَكَانُوا يُصِرُّونَ عَلَى الْحِنْثِ الْعَظِيمِ ﴿۴۶﴾

و بر گناه بزرگ پافشارى میکردند (۴۶)

وَكَانُوا يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَإِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿۴۷﴾

و مى گفتند آيا چون مرديم و خاك واستخوان شديم واقعا [باز] زنده مى‏ گرديم (۴۷)

أَوَآبَاؤُنَا الْأَوَّلُونَ ﴿۴۸﴾

يا پدران گذشته ما [نيز] (۴۸)

قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ ﴿۴۹﴾

بگو در حقيقت اولين و آخرين (۴۹)

لَمَجْمُوعُونَ إِلَى مِيقَاتِ يَوْمٍ مَعْلُومٍ ﴿۵۰﴾

قطعا همه در موعد روزى معلوم گرد آورده شوند (۵۰)

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ ﴿۵۱﴾

آنگاه شما اى گمراهان دروغپرداز (۵۱)

لَآكِلُونَ مِنْ شَجَرٍ مِنْ زَقُّومٍ ﴿۵۲﴾

قطعا از درختى كه از زقوم است‏ خواهيد خورد (۵۲)

فَمَالِئُونَ مِنْهَا الْبُطُونَ ﴿۵۳﴾

و از آن شكمهايتان را خواهيد آكند (۵۳)

فَشَارِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ الْحَمِيمِ ﴿۵۴﴾

و روى آن از آب جوش مى ‏نوشيد (۵۴)

فَشَارِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ ﴿۵۵﴾

[مانند] نوشيدن اشتران تشنه (۵۵)

هَذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ ﴿۵۶﴾

اين است پذيرايى آنان در روز جزا (۵۶)

نَحْنُ خَلَقْنَاكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿۵۷﴾

ماييم كه شما را آفريده‏ ايم پس چرا تصديق نمى ‏كنيد (۵۷)

أَفَرَأَيْتُمْ مَا تُمْنُونَ ﴿۵۸﴾

آيا آنچه را [كه به صورت نطفه] فرو مى ‏ريزيد ديده‏ ايد (۵۸)

أَأَنْتُمْ تَخْلُقُونَهُ أَمْ نَحْنُ الْخَالِقُونَ ﴿۵۹﴾

آيا شما آن را خلق مى ‏كنيد يا ما آفريننده‏ ايم (۵۹)

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ الْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿۶۰﴾

ماييم كه ميان شما مرگ را مقدر كرده‏ ايم و بر ما سبقت نتوانيد جست (۶۰)

عَلَى أَنْ نُبَدِّلَ أَمْثَالَكُمْ وَنُنْشِئَكُمْ فِي مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿۶۱﴾

[و مى‏ توانيم] امثال شما را به جاى شما قرار دهيم و شما را [به صورت] آنچه نمیدانید پديدار گردانيم (۶۱)

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ النَّشْأَةَ الْأُولَى فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿۶۲﴾

و قطعا پديدار شدن نخستين خود را شناختيد پس چرا سر عبرت گرفتن نداريد (۶۲)

أَفَرَأَيْتُمْ مَا تَحْرُثُونَ ﴿۶۳﴾

آيا آنچه را كشت مى ‏كنيد ملاحظه كرده‏ ايد (۶۳)

أَأَنْتُمْ تَزْرَعُونَهُ أَمْ نَحْنُ الزَّارِعُونَ ﴿۶۴﴾

آيا شما آن را [بى‏يارى ما] زراعت مى ‏كنيد يا ماييم كه زراعت مى ‏كنيم (۶۴)

لَوْ نَشَاءُ لَجَعَلْنَاهُ حُطَامًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿۶۵﴾

اگر بخواهيم قطعا خاشاكش مى‏ گردانيم پس در افسوس [و تعجب] مى‏ افتيد (۶۵)

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿۶۶﴾

[و مى‏ گوييد] واقعا ما زيان زده‏ ايم (۶۶)

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿۶۷﴾

بلكه ما محروم شدگانيم (۶۷)

أَفَرَأَيْتُمُ الْمَاءَ الَّذِي تَشْرَبُونَ ﴿۶۸﴾

آيا آبى را كه مى ‏نوشيد ديده‏ ايد (۶۸)

أَأَنْتُمْ أَنْزَلْتُمُوهُ مِنَ الْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ الْمُنْزِلُونَ ﴿۶۹﴾

آيا شما آن را از [دل] ابر سپيد فرود آورده‏ ايد يا ما فرودآورنده‏ ايم (۶۹)

لَوْ نَشَاءُ جَعَلْنَاهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿۷۰﴾

اگر بخواهيم آن را تلخ مى‏ گردانيم پس چرا سپاس نمى داريد (۷۰)

أَفَرَأَيْتُمُ النَّارَ الَّتِي تُورُونَ ﴿۷۱﴾

آيا آن آتشى را كه برمى‏ افروزيد ملاحظه كرده‏ ايد (۷۱)

أَأَنْتُمْ أَنْشَأْتُمْ شَجَرَتَهَا أَمْ نَحْنُ الْمُنْشِئُونَ ﴿۷۲﴾

آيا شما [چوب] درخت آن را پديدار كرده‏ ايد يا ما پديدآورنده‏ ايم (۷۲)

نَحْنُ جَعَلْنَاهَا تَذْكِرَةً وَمَتَاعًا لِلْمُقْوِينَ ﴿۷۳﴾

ما آن را [مايه] عبرت و [وسيله] استفاده براى بيابانگردان قرار داده‏ ايم (۷۳)

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۷۴﴾

پس به نام پروردگار بزرگت تسبيح گوى (۷۴)

فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ ﴿۷۵﴾

نه [چنين است كه مى ‏پنداريد] سوگند به جايگاه ‏هاى [ويژه و فواصل معين] ستارگان (۷۵)

وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿۷۶﴾

اگر بدانيد آن سوگندى سخت بزرگ است (۷۶)

إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ ﴿۷۷﴾

كه اين [پيام] قطعا قرآنى است ارجمند (۷۷)

فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ ﴿۷۸﴾

در كتابى نهفته (۷۸)

لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ ﴿۷۹﴾

كه جز پاك‏شدگان بر آن دست ندارند (۷۹)

تَنْزِيلٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ﴿۸۰﴾

وحيى است از جانب پروردگار جهانيان (۸۰)

أَفَبِهَذَا الْحَدِيثِ أَنْتُمْ مُدْهِنُونَ ﴿۸۱﴾

آيا شما اين سخن را سبك [و سست] مى‏ گيريد (۸۱)

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿۸۲﴾

و تنها نصيب خود را در تكذيب [آن] قرار مى‏ دهيد (۸۲)

فَلَوْلَا إِذَا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ ﴿۸۳﴾

پس چرا آنگاه كه [جان شما] به گلو مى ‏رسد (۸۳)

وَأَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ ﴿۸۴﴾

و در آن هنگام خود نظاره گريد (۸۴)

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَلَكِنْ لَا تُبْصِرُونَ ﴿۸۵﴾

و ما به آن [محتضر] از شما نزديكتريم ولى نمى ‏بينيد (۸۵)

فَلَوْلَا إِنْ كُنْتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿۸۶﴾

پس چرا اگر شما بى‏جزا مى‏ مانيد [و حساب و كتابى در كار نيست] (۸۶)

تَرْجِعُونَهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ﴿۸۷﴾

اگر راست مى‏ گوييد [روح] را برنمى‏ گردانيد (۸۷)

فَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ ﴿۸۸﴾

و اما اگر [او] از مقربان باشد (۸۸)

فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿۸۹﴾

[در] آسايش و راحت و بهشت پر نعمت [خواهد بود] (۸۹)

وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۰﴾

و اما اگر از ياران راست باشد (۹۰)

فَسَلَامٌ لَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْيَمِينِ ﴿۹۱﴾

از ياران راست بر تو سلام باد (۹۱)

وَأَمَّا إِنْ كَانَ مِنَ الْمُكَذِّبِينَ الضَّالِّينَ ﴿۹۲﴾

و اما اگر از دروغزنان گمراه است (۹۲)

فَنُزُلٌ مِنْ حَمِيمٍ ﴿۹۳﴾

پس با آبى جوشان پذيرايى خواهد شد (۹۳)

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿۹۴﴾

و [فرجامش] درافتادن به جهنم است (۹۴)

إِنَّ هَذَا لَهُوَ حَقُّ الْيَقِينِ ﴿۹۵﴾

اين است همان حقيقت راست [و] يقين (۹۵)

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ الْعَظِيمِ ﴿۹۶﴾

پس به نام پروردگار بزرگ خود تسبيح گوى (۹۶)

منابع

دوستان عزیز ، این مطالب از منابع مختلفی گردآوری شده است و صحت و ترجمه صحیح و اعتبار این منابع به عهده خود شماست ، برای کسب اطلاعات بیشتر و کاملتر به منابع ذکر شده مراجعه شود، در صورت یاقتن مطالب صحیح تر یا کاملتر ، آن را برای ما ارسال کنید

(1)ثواب‌الاعمال (2)تفسیر اطیب‌البیان(3)مجمع‌البیان(4)منتخب‌الختوم(5)مجمع‌الدعوات کبیر(6)ختوم و اذکار(7)تفسیر نورالثقلین(8)کنزالعمال (9) تفسیرالبرهان (10)خواص‌الآیات (11)مصباح (12)درمان با قرآن (13)همان (14)الأمالی شیخ صدوق    hedayatgar.ir         quran.anhar.ir